🎖️ Be + to-bezokolicznik
Wybierz element z listy, żeby zobaczyć zasady, kiedy się go używa, i przykłady.
Uzupełniasz lukę poprawną odpowiedzią — ta sama zasada oceny pisowni co przy słówkach (drobne literówki są tolerowane).
be + to-bezokolicznik — formalne instrukcje i rozkazy
be + to-infinitive — formal instructions and orders
Zasady
Geneza: bezokolicznik, który kiedyś miał przypadekŻeby zrozumieć, dlaczego zdanie takie jak All staff are to wear identification badges brzmi jak wyrwane z regulaminu, trzeba cofnąć się do czasów, gdy angielski bezokolicznik wcale nie był jedną, niezmienną formą. W staroangielskim istniały obok siebie dwie odrębne postaci: zwykły bezokolicznik na -an (np. beran, 'nieść') oraz jego brat bliźniak, tzw. bezokolicznik fleksyjny albo celownikowy, budowany z przyimkiem tō i końcówką -enne (tō berenne, dosłownie 'ku noszeniu', 'do noszenia'). Ta druga forma nie była stylistycznym ozdobnikiem — niosła realny przypadek gramatyczny, celownik, i wyrażała nie tyle samą czynność, co jej cel, przeznaczenie, konieczność. Kiedy staroangielski kronikarz pisał hit is tō dōnne, mówił dosłownie 'to jest do zrobienia', 'to jest czymś, ku czemu rzeczy zmierzają' — a nie po prostu 'to trzeba zrobić'. Różnica jest subtelna, ale kluczowa: to zdanie nie relacjonowało niczyjej woli, tylko stan rzeczy, który sam z siebie zmierza ku wykonaniu, jakby ktoś już wcześniej ustalił, że tak ma być.
Nieoczekiwane echo z łacinyCo uderzające, dokładnie ten sam pomysł gramatyczny — 'być' plus forma czasownika oznaczająca powinność wynikającą z góry narzuconego planu — rozwinęła też, zupełnie niezależnie, łacina, w słynnej konstrukcji zwanej passivum periphrasticum: Carthago delenda est, dosłownie 'Kartagina [jest] do zniszczenia', czyli 'Kartaginę należy zniszczyć'. To nie jest zapożyczenie ani wpływ jednego języka na drugi — łacina i staroangielski poszły tu równoległymi, niezależnymi torami, bo oba języki germańsko-italskiej rodziny indoeuropejskiej sięgnęły po tę samą logiczną sztuczkę: zamiast wskazywać, KTO każe coś zrobić, obie konstrukcje ukrywają sprawcę i przedstawiają czynność jako z góry zaplanowany, bezosobowy fakt. Właśnie to bezosobowe, jakby cytowane z jakiegoś nieujawnionego regulaminu brzmienie jest tym, co dziś każe nam bez wahania rozpoznać are to wear jako język koszarowego rozkazu, a nie prośby kolegi.
Jak zanikła końcówka, a duch konstrukcji przetrwałPo podboju normandzkim w 1066 roku angielska fleksja zaczęła się sypać w zawrotnym tempie — zanikały końcówki przypadków rzeczowników, a wraz z nimi i wyrafinowany system dwóch bezokoliczników. Do końca średnioangielskiego -enne stopniowo zlało się fonetycznie i funkcjonalnie ze zwykłym 'to + bezokolicznik' używanym też do wyrażania celu (he ferde tō gesēonne, 'wyruszył, żeby zobaczyć'). Formalnie różnica zniknęła: dziś every 'to + czasownik' wygląda identycznie, niezależnie od tego, czy wyraża cel, chęć czy powinność. Jednak semantyczny cień dawnego celownika nie zniknął bez śladu — przetrwał wybiórczo, uczepiony jednej konkretnej pozycji: zaraz po czasowniku be. Dlatego be + to-infinitive, w przeciwieństwie do zwykłego 'want to' czy 'plan to', wciąż pachnie czymś ustalonym z góry, przeznaczonym, niezależnym od chwilowej woli mówiącego — a to właśnie ta cecha czyni go idealnym narzędziem do formułowania regulaminów, rozkazów wojskowych i sztywnych zarządzeń instytucjonalnych, w których nikt osobiście 'nie chce', tylko 'tak ma być'.
Kiedy używamy
- Regulaminy i ogłoszenia instytucjonalne mówią bezosobowym głosem przepisu, a nie osoby: Passengers are to remain seated during take-off brzmi jak fragment karty pokładowej, nie jak prośba stewardessy — i to jest w pełni zamierzone, bo be to eliminuje z konstrukcji jakikolwiek ślad osobistej prośby.
- W rozkazach wojskowych i formalnych poleceniach hierarchia władzy zostaje wpisana wprost w gramatykę: The unit is to advance at 0600 hours nie pozostawia miejsca na negocjacje, bo forma be to relacjonuje rozkaz jako fakt już zapisany w planie operacji, nie jako czyjeś aktualne życzenie.
- Ścisłe zasady instytucjonalne — terminy składania prac, regulaminy uczelni, przepisy BHP — chętnie sięgają po tę formę właśnie dlatego, że brzmi ona jak cytat z dokumentu: Students are to submit their essays by Friday sugeruje istnienie gdzieś spisanej zasady, a nie kaprysu wykładowcy.
- Zestawienie z must ujawnia najważniejszy kontrast semantyczny: must (z germańskiego motan) od zawsze niosło ładunek osobistej, wewnętrznej lub bieżąco wyrażanej konieczności ('ja uważam, że to konieczne'), podczas gdy be to relacjonuje powinność jako coś zewnętrznego, uprzednio ustalonego i bezosobowego — różnicę tę słychać wyraźnie, gdy zestawimy You must wear a badge (osobista, bieżąca instrukcja) z All staff are to wear a badge (cytat z regulaminu firmy).
Kluczowe przykłady
are to + bezokolicznikis to + bezokolicznik (rozkaz)were to reportformalne poleceniedative infinitivepassivum periphrasticum
Przykłady
All staff are to wear identification badges at all times.
Wszyscy pracownicy mają obowiązek nosić identyfikatory przez cały czas.
Passengers are to remain seated until the seatbelt sign is switched off.
Pasażerowie mają obowiązek pozostać na miejscach, dopóki nie zgaśnie sygnał zapięcia pasów.
The troops were to hold their position until reinforcements arrived.
Oddziały miały utrzymać pozycję do przybycia posiłków.
Students are to submit their essays no later than Friday.
Studenci mają obowiązek złożyć eseje najpóźniej w piątek.
be + to-bezokolicznik — oficjalne ustalenia, plany i zapowiedzi
be + to-infinitive — official arrangements, plans and announcements
Zasady
Od rozkazu do zapowiedzi: jedna gramatyka, dwie gałęzie znaczeńTa sama średniowieczna spuścizna — bezokolicznik niosący w sobie ideę 'z góry ustalonego przeznaczenia' — rozgałęziła się z czasem na dwa pozornie odległe, ale głęboko pokrewne zastosowania. Jedno to omówiony już rozkaz: ktoś z góry ustala, co ma się wydarzyć, i komunikuje to jako obowiązek. Drugie, opisywane tutaj, to zapowiedź: ktoś z góry ustala, co się wydarzy, i komunikuje to jako fakt zaplanowany, niezależnie od tego, czy ktokolwiek ma obowiązek to wykonać. The Prime Minister is to visit Berlin next week nie nakłada na premiera żadnego rozkazu — po prostu referuje fakt, że wizyta jest już w kalendarzu, ustalona, zaplanowana, nieodwołalna w tym sensie, że data i miejsce zostały wyznaczone z wyprzedzeniem. Ten sam rdzeń znaczeniowy — 'kierunek już wytyczony' — działa więc raz jako nakaz, a raz jako zapowiedź nieuchronnego wydarzenia, w zależności od tego, czy podmiot jest wykonawcą czynności, czy jej biernym bohaterem.
Dlaczego to brzmi jak nagłówek gazetyNieprzypadkowo be + to-infinitive stało się wizytówką stylu dziennikarskiego i komunikatów prasowych. Gazety relacjonują wydarzenia, które jeszcze się nie wydarzyły, ale są już oficjalnie zaplanowane — a to dokładnie ten sam rejestr bezosobowego, z góry ustalonego faktu, po który sięgały staroangielskie kroniki i wojskowe rozkazy. New taxes are to be introduced in January brzmi jak komunikat rządowy właśnie dlatego, że unika osobistego zaimka i osobistego czasownika modalnego (nikt 'chce' czy 'musi' wprowadzić podatki — podatki po prostu 'są do wprowadzenia', jakby to był zapis w kalendarzu historii). W codziennej rozmowie nikt nie powie 'I am to meet my friend tomorrow' — tam naturalne jest 'I'm meeting my friend' albo 'I'm going to meet' — bo be to całkowicie odziera zdanie z osobistego zaangażowania mówiącego, a to jest coś, czego potoczna rozmowa unika, ale prasa i biurokracja wręcz poszukują.
Strona bierna: be + to be + imiesłówSkoro be to relacjonuje z góry ustalony plan, a nie czyjąś wolę, naturalnie łączy się też z konstrukcją bierną, kiedy podmiot zdania jest odbiorcą, a nie wykonawcą zaplanowanego działania: The old bridge is to be demolished next month splata w jednej frazie dwie niezależne historie gramatyczne — dawną, celownikową ideę przeznaczenia (be to) oraz stronę bierną (be + imiesłów) — dając w efekcie strukturę be + to be + past participle. Warto usłyszeć w tym zdaniu dwa nakładające się 'be': jedno niosące ideę zaplanowania, drugie niosące bierność, co tłumaczy, dlaczego forma wygląda na pierwszy rzut oka nietypowo, choć w istocie to tylko spotkanie dwóch znanych już mechanizmów w jednym miejscu.
Kiedy używamy
- Relacjonowanie oficjalnych planów rządów, firm i instytucji: The company is to cut 200 jobs by the end of the year brzmi jak fragment komunikatu prasowego biura prasowego firmy, nie jak osobista opinia dziennikarza.
- Zapowiedzi wydarzeń z ustalonym z góry terminem: The conference is to take place in Geneva in March podkreśla, że termin i miejsce są już oficjalnie zaplanowane, w odróżnieniu od luźniejszego 'the conference will take place', które nie akcentuje tego, że plan już istnieje.
- Strona bierna be to be + imiesłów opisuje zaplanowane działania, których podmiot jedynie doświadcza: Several buildings are to be renovated this year — same budynki niczego nie planują, plan istnieje gdzieś ponad nimi, w dokumentacji urzędu.
- Rejestr: be to brzmi bardziej oficjalnie, bezosobowo i 'z nagłówka' niż going to czy present continuous, dlatego w mowie potocznej niemal nie występuje, za to dominuje w prasie, komunikatach rządowych i języku instytucji.
Kluczowe przykłady
is to visitare to be introducedthe company is tois to take placestyl dziennikarski
Przykłady
The Prime Minister is to visit Berlin next week.
Premier ma odwiedzić Berlin w przyszłym tygodniu.
New taxes are to be introduced in January.
W styczniu mają zostać wprowadzone nowe podatki.
The old bridge is to be demolished next month.
Stary most ma zostać wyburzony w przyszłym miesiącu.
The company is to cut 200 jobs by the end of the year.
Firma ma zamiar zredukować 200 stanowisk do końca roku.
If + podmiot + be + to-bezokolicznik — warunek konieczny do osiągnięcia celu
If + subject + be + to-infinitive — necessity for a goal to be achieved
Zasady
Powrót do korzenia: 'to' jako cel, nie jako czasTo właśnie w tym zastosowaniu najwyraźniej słychać echo staroangielskiego celownika celu, od którego zaczęła się cała ta opowieść. If we are to meet the deadline, we must start today nie znaczy 'jeśli spotkamy termin' w sensie czasowym — znaczy dosłownie 'jeśli naszym celem, ku któremu zmierzamy [to], jest dotrzymanie terminu'. Innymi słowy, be to w zdaniu warunkowym nie opisuje przyszłego wydarzenia, lecz z góry założony cel, do którego zdanie główne dorzuca środek niezbędny do jego osiągnięcia. To dokładnie ta sama logika, którą tysiąc lat wcześniej niosło hit is tō dōnne — czynność przedstawiona nie jako coś, co się zdarzy, ale jako coś, ku czemu coś innego już zmierza.
Warunek konieczny, a nie zwykła przewidywanieWarto rozróżnić to zdanie od pozornie podobnego If we start today, we'll meet the deadline. To drugie po prostu przewiduje skutek działania w czasie. Pierwsze — z be to — odwraca perspektywę: zakłada cel (dotrzymanie terminu) jako coś już przyjętego, pożądanego, ustalonego, i pyta, co jest niezbędne, by ten z góry przyjęty cel się ziścił. Dlatego zdania z if + be to niemal zawsze pojawiają się w parze ze zdaniem głównym zawierającym must, need to albo have to — bo cała konstrukcja istnieje po to, żeby wskazać warunek konieczny (a nie wystarczający) dla czegoś, co i tak jest już założone jako pożądane. If the company is to survive, it must cut costs immediately nie rozważa, czy firma przetrwa — zakłada, że przetrwanie jest celem, i wskazuje, co jest do tego niezbędne.
Gałąź hipotetyczna: 'were to' i duch zaginionego trybu łączącegoOsobną, choć pokrewną gałęzią tej konstrukcji jest if + podmiot + were + to-infinitive, używane do czysto hipotetycznych, mało prawdopodobnych założeń: If she were to resign, the whole project would collapse. Tutaj were to nie wskazuje warunku koniecznego dla celu, lecz — tak jak w zwykłych zdaniach warunkowych drugiego typu (zobacz też temat 'okresy warunkowe') — sygnalizuje dystans od rzeczywistości za pomocą was/were, ostatniego żywego reliktu staroangielskiego trybu łączącego (zobacz też temat 'tryb łączący'). To were pełni tu dokładnie tę samą funkcję, co w If I were you: nie odmienia czasownika przez liczbę, tylko przez stopień hipotetyczności, niezależnie od tego, czy podmiotem jest 'I', 'she' czy 'they'. Zestawienie If war breaks out (realny, otwarty warunek) z If war were to break out (odległa, prawie niewyobrażalna hipoteza) pokazuje, że were to potrafi jeszcze bardziej oddalić zdanie od prawdopodobieństwa niż zwykły Past Simple w warunkowych drugiego typu, dodając formalny, niemal literacki ton ostrożnego dystansowania się od katastroficznego scenariusza.
Kiedy używamy
- Wskazywanie warunku koniecznego (nie wystarczającego) do osiągnięcia z góry założonego celu: If the company is to survive, it must cut costs immediately zakłada przetrwanie jako cel i wskazuje niezbędny do tego krok.
- Formalny, pisemny styl argumentacji, esejów i analiz: If we are to understand the crisis, we need to look at its root causes brzmi jak zdanie otwierające akademicki wywód, nie jak zdanie w rozmowie przy kawie.
- Odróżnienie od zwykłego 'if' + Present Simple, które jedynie przewiduje skutek w czasie, bez zakładania celu: If we start today, we'll meet the deadline nie niesie tego samego ładunku 'celowości', co wersja z are to.
- Hipotetyczne, formalne 'were to' w zdaniu podrzędnym z if, sygnalizujące odległość od rzeczywistości silniejszą niż zwykły warunkowy drugi typ: If war were to break out, millions would be affected brzmi bardziej ostrożnie i literacko niż If war broke out.
Kluczowe przykłady
if we are toif the company is to surviveif she were to resigncondition of necessitywere jako tryb łączący
Przykłady
If we are to meet the deadline, we must start today.
Jeśli mamy dotrzymać terminu, musimy zacząć dzisiaj.
If the company is to survive, it must cut costs immediately.
Jeśli firma ma przetrwać, musi natychmiast ciąć koszty.
If we are to understand the crisis, we need to look at its root causes.
Jeśli mamy zrozumieć kryzys, musimy przyjrzeć się jego głównym przyczynom.
If war were to break out, millions of people would be affected.
Gdyby wybuchła wojna, dotknęłoby to miliony ludzi.
be + not + to-bezokolicznik — formalny zakaz
be + not + to-infinitive — formal prohibition
Zasady
Zakaz jako lustrzane odbicie rozkazuSkoro be to potrafi relacjonować rozkaz jako bezosobowy, z góry ustalony fakt, jego zaprzeczenie działa dokładnie tym samym mechanizmem, tylko w drugą stronę: Visitors are not to touch the exhibits nie mówi 'nie chcemy, żebyście dotykali', tylko 'zasada, na którą się powołujemy, brzmi: nie dotykać'. Przeczenie not wchodzi między be a to, nie naruszając samej struktury — bo to be, a nie to-infinitive, niesie tu główny ładunek modalny, dokładnie tak jak w każdym innym zdaniu z be jako czasownikiem posiłkowym (por. is not, are not). Dzięki temu be not to brzmi surowiej i bardziej urzędowo niż potoczne don't czy nawet mustn't — sprawia wrażenie cytatu z tabliczki informacyjnej albo paragrafu regulaminu, a nie osobistego zakazu wypowiedzianego przez konkretną osobę.
Dlaczego are not to brzmi surowiej niż mustn'tWarto zapytać, dlaczego język w ogóle potrzebuje dwóch różnych sposobów wyrażania zakazu, skoro mustn't już istnieje i działa sprawnie. Odpowiedź leży w źródle: mustn't wyrasta z must, czasownika modalnego, który — jak każdy prawdziwy modal w angielskim — od zawsze niósł w sobie ślad osobistego osądu mówiącego, jego przekonania, że coś jest konieczne albo zakazane tu i teraz. Employees mustn't use personal phones brzmi jak stanowisko kogoś, kto to mówi. Employees are not to use personal phones during working hours brzmi jak przepis, który istniałby nawet, gdyby nikt go w tej chwili nie wypowiadał — bezosobowy, wcześniej ustalony, niezależny od obecności mówiącego. To dlatego formularze regulaminowe, ogłoszenia bhp i rozkazy wojskowe niemal zawsze sięgają po be not to, a nie po mustn't, mimo że znaczeniowo oba zdania opisują ten sam zakaz.
Inwersja po frazach negatywnych: under no circumstancesZakaz wyrażony przez be not to potrafi zostać dodatkowo wzmocniony przez przesunięcie na początek zdania frazy o zabarwieniu absolutnie negatywnym, takiej jak under no circumstances — a to automatycznie wymusza inwersję podmiotu i czasownika be, dokładnie tak samo jak dzieje się to z never, rarely czy not only (zobacz też temat 'inwersja'). Under no circumstances are staff to discuss this matter with the press to nie stylistyczny wybór dla ozdoby — to reguła składniowa: kiedy na czoło zdania wysuwa się fraza niosąca ukryte przeczenie o mocy 'w żadnym razie', angielski domaga się szyku pytającego (are staff), mimo że całe zdanie pozostaje twierdzeniem. Efekt brzmieniowy jest w pełni zamierzony: taka inwersja dodaje zakazowi dramatycznej stanowczości, jakiej nie osiągnęlibyśmy zwykłym szykiem Staff are not to discuss this matter with the press under any circumstances.
Kiedy używamy
- Oficjalne zakazy w instytucjach, muzeach i miejscach pracy: Employees are not to use personal phones during working hours brzmi jak fragment regulaminu pracowniczego, a nie jak prośba przełożonego.
- Rozkazy wojskowe i przepisy bezpieczeństwa, często wzmocnione inwersją po frazie negatywnej: Under no circumstances is anyone to enter the restricted zone łączy oba zjawiska — formalny zakaz be not to oraz obowiązkową inwersję po under no circumstances.
- Formalne ostrzeżenia skierowane do określonej grupy odbiorców: Passengers are not to open the emergency exit unless instructed brzmi jak zdanie z karty bezpieczeństwa w kieszeni fotela, nie jak improwizowana uwaga.
- Kontrast rejestru: nieformalne don't lub nawet mustn't brzmią jak zwykła prośba albo rada wypowiedziana przez konkretną osobę, podczas gdy are not to / is not to be brzmi jak cytat z dokumentu obowiązującego niezależnie od tego, kto go akurat odczytuje.
Kluczowe przykłady
are not to touchis not to be usedunder no circumstances isformal prohibitioninwersja po przeczeniu
Przykłady
Visitors are not to touch the exhibits.
Zwiedzającym nie wolno dotykać eksponatów.
Employees are not to use personal phones during working hours.
Pracownikom nie wolno używać prywatnych telefonów w godzinach pracy.
Under no circumstances are staff to discuss this matter with the press.
Pod żadnym pozorem personel nie może omawiać tej sprawy z prasą.
This door is not to be used as a fire exit.
Tych drzwi nie wolno używać jako wyjścia ewakuacyjnego.
Am I to...? / What am I to...? — pytanie o z góry narzucony bieg zdarzeń
Am I to...? / What am I to...? — questioning a preordained course of action
Zasady
Kiedy rozkaz zamienia się w pytanie o sam siebieWszystkie dotychczasowe zastosowania be to opisywały jakiś z góry ustalony bieg zdarzeń — plan, rozkaz, konieczny warunek, zakaz — przedstawiony jako fakt. Ale co się dzieje, gdy tę samą konstrukcję zamienimy w pytanie? What am I to do now? nie pyta o przyszłość w zwykłym sensie ('co zrobię?'), tylko odwołuje się wprost do tej samej idei z góry narzuconego przeznaczenia, którą be to niosło od czasów staroangielskiego celownika celu — tyle że teraz mówiący pyta o treść tego przeznaczenia, którego sam nie zna albo któremu się nie podoba. To zdumiewające odwrócenie: konstrukcja, która przez wieki służyła do ogłaszania z góry ustalonego planu, w pytaniu zaczyna wyrażać dokładnie odwrotny stan emocjonalny — bezradność wobec planu, który jakoby istnieje, ale którego mówiący nie potrafi odczytać ani zaakceptować.
Retoryka bezradności: 'How was I to know?'Najbardziej znany reprezentant tego wzorca, How was I to know?, wcale nie pyta o wiedzę w trybie neutralnym — to pytanie retoryczne, które z góry zakłada odpowiedź przeczącą: 'nie było żadnego sposobu, żebym to wiedział'. Konstrukcja be to sugeruje tu istnienie jakiejś ścieżki, która teoretycznie prowadziłaby do wiedzy czy właściwego działania ('be to know' = 'mieć [z góry ustaloną] drogę do poznania'), a całe pytanie służy demonstracyjnemu zaprzeczeniu, że taka droga w ogóle była dostępna. Dokładnie ten sam mechanizm stoi za potocznym What's a person to do? oraz nieco bardziej archaicznym, ale wciąż żywym w rejestrze literackim What was I to say? — w każdym z nich mówiący powołuje się na nieistniejącą, niedostępną instrukcję, żeby usprawiedliwić własną bezradność albo brak działania.
Grzecznościowe 'Am I to understand...?' i pytanie o czyjeś zamiaryOsobna, choć spokrewniona odnoga tego wzorca pojawia się w formalnym, często lekko ironicznym pytaniu o to, czy mówiący dobrze zinterpretował sytuację: Am I to understand that you're not coming? albo Are we to take this as a refusal? Tutaj be to nie pyta o bezradność, tylko grzecznie — a czasem z wyraźnym chłodkiem — zapowiada wniosek, jaki mówiący zamierza wyciągnąć, jednocześnie dając rozmówcy ostatnią szansę na sprostowanie, zanim wniosek zostanie ogłoszony jako fakt. Ta formuła jest ulubionym narzędziem dyplomatycznej, pełnej niedopowiedzeń angielszczyzny biznesowej i urzędowej: brzmi uprzejmie, bo formalnie pyta, ale w istocie już referuje wniosek jako niemal ustalony, dokładnie tak, jak be to od wieków referowało z góry ustalone plany, tyle że tym razem plan dotyczy interpretacji cudzych słów, a nie działań wojska czy rządu.
Kiedy używamy
- Pytania wyrażające bezradność wobec sytuacji, w której nie istnieje jasna instrukcja postępowania: What am I to do now that the flight's been cancelled? sugeruje, że mówiący szuka (nieistniejącego) z góry ustalonego rozwiązania.
- Retoryczne pytania usprawiedliwiające, zakładające przeczącą odpowiedź: How was I to know the shop would be closed? nie pyta o wiedzę, tylko z góry zaprzecza, że taka wiedza była w ogóle osiągalna.
- Formalne, często dyplomatyczne dopytywanie o czyjeś intencje przed wyciągnięciem wniosku: Am I to understand that the offer has been withdrawn? brzmi grzecznie, ale zapowiada gotowy już wniosek.
- Rejestr literacki i podniosły, w którym pytanie z be to podkreśla dramatyzm chwili: What was she to do, alone in a foreign city with no money? — konstrukcja typowa dla narracji, nie dla codziennej rozmowy (zobacz też temat 'pytania retoryczne').
Kluczowe przykłady
what am I to dohow was I to knowam I to understandpytanie retoryczne z be tobezradność
Przykłady
What am I to do now that the flight's been cancelled?
Co mam teraz zrobić, skoro lot odwołano?
How was I to know the museum would be closed on Mondays?
Skąd miałem wiedzieć, że muzeum jest zamknięte w poniedziałki?
Am I to understand that you're withdrawing your offer?
Czy mam rozumieć, że wycofuje pan swoją ofertę?
What was a young widow to do, alone and penniless in a foreign city?
Co miała zrobić młoda wdowa, samotna i bez grosza w obcym mieście?