🔑 Czasowniki modalne
Wybierz element z listy, żeby zobaczyć zasady, kiedy się go używa, i przykłady.
Uzupełniasz lukę poprawną odpowiedzią — ta sama zasada oceny pisowni co przy słówkach (drobne literówki są tolerowane).
System czasowników modalnych: pochodzenie i logika klasy czasowników defektywnych
The modal system: origins and the logic of a defective verb class
Zasady
Rodowód: czasowniki „preteryto-teraźniejsze”Can, may, must, shall i will nie są zwykłymi czasownikami, którym przypadkiem brakuje kilku form — to skamieniała pozostałość osobnej klasy germańskiej zwanej preteryto-teraźniejszymi (preterite-present verbs). W ich pradawnej historii dzisiejsze znaczenie 'umieć', 'móc', 'być zobowiązanym' było pierwotnie znaczeniem CZASU PRZESZŁEGO dokonanego, odziedziczonym po starych czasownikach mocnych: forma brzmiąca jak czas przeszły ('poznałem/nabyłem [tę wiedzę]') z czasem zaczęła być odczuwana jako opisująca stan TERAŹNIEJSZY będący skutkiem tamtej dawnej czynności — skoro 'poznałem', to teraz 'WIEM/UMIEM'. Stąd formy dziś wyglądające na przeszłe (could, might, should) obok 'teraźniejszych' (can, may, shall) wcale nie tworzą normalnej pary czasów, tylko dwa piętra tej samej skamieliny.
Dlaczego 'can' nie ma 'to', '-s' ani '-ing'Ponieważ oryginalny paradygmat czasu teraźniejszego tych czasowników zanikł (przejęła go dawna forma czasu przeszłego), nigdy nie przeszły one średniowiecznej standaryzacji zwykłych czasowników: nie dorobiły się bezokolicznika ('to can' nie istnieje), końcówki trzeciej osoby (she can, nigdy *she cans) ani imiesłowu na -ing. Używamy jednej, niezmiennej formy dla wszystkich osób, po której następuje goły bezokolicznik bez 'to' — bo historycznie modal + czasownik to była po prostu jedna osoba odmieniona + drugi czasownik jako jej dopełnienie, dokładnie jak dziś w 'I want [to go]', tylko bez łącznika 'to'.
Dlaczego modalne pytają i przeczą bez 'do'Do-support (Do you...? / I don't...) to stosunkowo młoda, XVI-wieczna innowacja, która zastąpiła starszy szyk pytający ('Know you him?' zamiast dzisiejszego 'Do you know him?'). Czasowniki modalne — razem z 'be' i 'have' — nie zostały objęte tą zmianą i do dziś tworzą pytania przez inwersję (Can you...?), a przeczenia przez proste dodanie 'not' (cannot/can't). To nie wyjątek do wykucia na pamięć, lecz żywa skamielina angielskiego sprzed czterystu lat, zamrożona właśnie w tej garstce czasowników.
Model myślowy: kontinuum modalnościKażdy modal da się umieścić na osi między dwoma biegunami: modalnością rdzenną / deontyczną (root — realny, fizyczny lub społeczny fakt: zdolność, pozwolenie, obowiązek — np. You must show your passport = zasada obowiązująca w świecie) a modalnością epistemiczną (mówiący ocenia PRAWDOPODOBIEŃSTWO zdania — np. He must be at home = wniosek wyciągnięty z poszlak). To samo słowo, ta sama forma — inna 'siła', o której mówi. Opanowanie modalnych polega głównie na wyczuciu, w którym miejscu tej osi znajduje się dane zdanie, a nie na zapamiętywaniu listy osobnych, niepowiązanych 'znaczeń'.
Kiedy używamy
- Historycznie niemal każdy modal przeszedł tę samą drogę: od znaczenia konkretnego, fizycznego (siła, wiedza, dług) przez znaczenie społeczne (pozwolenie, obowiązek) aż po czysto abstrakcyjne, epistemiczne (pewność, przypuszczenie) — to uniwersalny wzorzec gramatykalizacji, widoczny też w wielu innych językach.
- Semi-modale (have to, need to, be able to, be going to) to nowsze konstrukcje, które z czasem 'załatały' luki pozostawione przez defektywność prawdziwych modalnych: skoro nie istnieje *will can ani *has musted, angielski musiał wynaleźć will be able to i has had to.
- Dwa modalne nigdy nie stoją obok siebie (nie ma *will must, *should can) — właśnie dlatego, że oba 'chcą' być jedynym czasownikiem osobowym w zdaniu; gdy potrzebne jest złożenie dwóch znaczeń modalnych, jedno z nich musi przybrać postać semi-modalną (you will have to, you should be able to).
- Rozróżnienie root vs epistemic tłumaczy pozorne 'wyjątki' w przeczeniach: 'must' w znaczeniu nakazu (root) neguje się przez 'mustn't' (zakaz), ale 'must' w znaczeniu wniosku (epistemic) nie ma naturalnej formy przeczącej — logika zakazu nie stosuje się do logiki wnioskowania, więc angielski w tej roli pożycza zupełnie inny czasownik: 'can't' (He can't be serious).
- Will i shall, choć dziś kojarzone głównie z czasem przyszłym, należą do tej samej rodziny co pozostałe modalne (will < 'chcieć', shall < 'być winnym') — przyszłość w angielskim jest w gruncie rzeczy kategorią modalną (przewidywanie, wola, zobowiązanie), a nie osobnym, neutralnym czasem gramatycznym.
Kluczowe przykłady
preterite-presentroot vs epistemicbez 'to'bez do-supportno double modals
Przykłady
You must fasten your seatbelt before we take off.
Musisz zapiąć pas, zanim wystartujemy.
She must have missed her flight — she's still not answering.
Ona musiała spóźnić się na lot — wciąż nie odpowiada.
Passengers may now proceed to gate 14.
Pasażerowie mogą teraz przejść do bramki 14.
That can't be the whole story — something's missing.
To nie może być cała historia — czegoś brakuje.
From next year, employees will have to reapply for their badges.
Od przyszłego roku pracownicy będą musieli ponownie wnioskować o identyfikatory.
can / could — możliwość i umiejętność
can / could — ability and possibility
Zasady
Rodowód: 'can' = 'poznałem, więc umiem'Can wywodzi się ze staroangielskiego cunnan — 'znać, umieć' (ten sam rdzeń co niemieckie kennen/können oraz angielskie 'ken' — wiedza, zasięg poznania — a nawet 'cunning', które pierwotnie znaczyło po prostu 'uczony, wiedzący' i dopiero później nabrało dzisiejszego, pejoratywnego sensu 'przebiegły'). Zdolność jest więc w angielskim pojmowana pierwotnie jako rodzaj WIEDZY: 'I can swim' to niemal dosłownie 'nabyłem wiedzę, jak pływać' — inna metafora niż w may/might, gdzie chodzi o czystą SIŁĘ (zobacz temat may / might).
Could jako przeszłość i jako 'oddalenie'Could to historyczna forma przeszła 'can' (z nieetymologicznym 'l' wstawionym w piśmie pod wpływem would/should — w wymowie nigdy się nie pojawiało). Dziś could pełni dwie różne funkcje: zwykłą przeszłość zdolności ogólnej (When I was young, I could run for hours) oraz formę teraźniejszą, ale grzeczniejszą i mniej stanowczą (Could you help me?). Ten drugi sens wynika z tej samej logiki co w zdaniach warunkowych: gramatyczne 'oddalenie w czasie' zostaje przeniesione na 'oddalenie od bezpośredniości/pewności' — im dalej od 'tu i teraz', tym mniej nachalnie brzmi prośba czy twierdzenie.
Pułapka: could ≠ jednorazowe osiągnięcieCould opisuje zdolność OGÓLNĄ w przeszłości (umiałem pływać), nie pojedyncze, konkretne osiągnięcie w danej sytuacji — do tego służy was/were able to lub managed to (I was able to escape, nie *I could escape, gdy mowa o jednym zdarzeniu). Wyjątkiem są zdania przeczące (I couldn't escape jest jak najbardziej naturalne) oraz czasowniki percepcji (I could see the mountains from the hotel) — bo tu 'móc' opisuje trwający stan percepcyjny, a nie jednorazowe wykonanie czynności.
Can w znaczeniu epistemicznym — tylko w przeczeniu i pytaniuW zdaniu twierdzącym 'can' niemal nigdy nie wyraża przypuszczenia (*'He can be at home' w znaczeniu 'być może jest w domu' brzmi nienaturalnie). Za to w przeczeniu 'can't/cannot' jest naturalnym, bardzo częstym wyrażeniem logicznej NIEMOŻLIWOŚCI (That can't be true) — mocniejszym niż 'might not'. Ta asymetria bierze się stąd, że twierdząca możliwość epistemiczna jest domeną 'may/might', podczas gdy 'can/can't' zarezerwowano dla ogólnej, strukturalnej (nie)możliwości.
Kiedy używamy
- Umiejętności nabyte przez naukę lub doświadczenie (can swim, can speak Japanese) — chodzi o 'wiedzę', nie o surową siłę fizyczną.
- Możliwość wynikająca z okoliczności lub praw natury (It can get very cold here in winter.) — coś, co się zdarza w pewnych warunkach, nie jednorazowa prognoza na jutro.
- Formalne i nieformalne pozwolenie oraz prośby (Can I open the window? / Could you pass the salt?) — could brzmi uprzejmiej dzięki 'oddaleniu' opisanemu w rodowodzie.
- Could + bezokolicznik dokonany (could have done) wyraża NIEZREALIZOWANĄ możliwość w przeszłości, często z żalem lub wyrzutem (You could have called me!) — w przeciwieństwie do should have, nie ocenia, czy coś było słuszne, tylko że było możliwe, a jednak się nie stało.
- Can't/couldn't + bezokolicznik dokonany wyraża pewność, że coś było logicznie niemożliwe (She couldn't have known — nobody told her.).
Kluczowe przykłady
can swimcould you...?can't be truecould have done
Przykłady
By the age of six she could already read fluently.
W wieku sześciu lat umiała już płynnie czytać.
Could you possibly lower your voice? I'm on a call.
Czy mógłbyś ściszyć głos? Rozmawiam przez telefon.
The lake can freeze solid by mid-January.
Jezioro potrafi zamarznąć na kość do połowy stycznia.
That can't be right — we checked the numbers twice.
To nie może być prawidłowe — sprawdziliśmy liczby dwa razy.
You could have told me you'd be late!
Mogłeś mi powiedzieć, że się spóźnisz!
From the balcony, we could see the entire bay.
Z balkonu widzieliśmy całą zatokę.
must / have to — konieczność
must / have to — obligation and necessity
Zasady
Rodowód: 'must' pierwotnie znaczyło 'wolno mi'Must pochodzi od staroangielskiego motan, które znaczyło coś bliższego 'mieć pozwolenie, móc' niż dzisiejszego stanowczego 'musieć' — niemal odwrotność obecnego sensu! Przez wieki znaczenie 'motan' przeszło proces zwany subiektyfikacją: z neutralnego 'mieć możliwość' przesunęło się w stronę silnej, wewnętrznej konieczności. Ślad dawnego znaczenia przetrwał w archaicznej formule 'so mote it be' — 'niech się tak stanie', przodku dzisiejszego 'so be it'.
Model siły: obowiązek jako fizyczny naciskModalność obowiązku opisuje się metaforą 'dynamiki sił': 'must' przedstawia mówiącego jako ŹRÓDŁO nacisku, który sam pcha podmiot do działania — stąd brzmi osobiście, jakby mówiący sam decydował, że coś jest konieczne (I must finish this today = sam to sobie narzucam). 'Have to' przedstawia nacisk jako pochodzący z ZEWNĄTRZ — od przepisu, przełożonego, okoliczności; mówiący jest jedynie przekaźnikiem cudzej siły (I have to finish this today = ktoś/coś innego mi to narzuca), stąd wrażenie, że 'have to' jest mniej osobiste.
Ta sama metafora siły w znaczeniu epistemicznymTa sama 'siła' obowiązku przenosi się metaforycznie na wnioskowanie: skoro fakty 'zmuszają' mówiącego logicznie do jednego wniosku, powstaje He must be tired — dowody nie zostawiają wyboru co do konkluzji, dokładnie jak w znaczeniu deontycznym nacisk nie zostawia wyboru co do działania. To nie przypadek, że ten sam czasownik obsługuje oba znaczenia — angielski, jak wiele języków, systematycznie przenosi słownictwo przymusu fizycznego i społecznego na przymus czysto logiczny.
Have to jako 'zwykły' czasownik — konsekwencje gramatyczneW przeciwieństwie do prawdziwych modalnych, 'have to' zachowuje się gramatycznie jak zwykły czasownik leksykalny: odmienia się przez osoby (he HAS to), tworzy pytania i przeczenia przez do-support (Do you have to...? / doesn't have to), i występuje we wszystkich czasach (had to, will have to, has had to) — bo formalnie to nie modal, tylko 'have' + bezokolicznik 'to', który z czasem zleksykalizował się w jedno znaczenie obowiązku. Dlatego to właśnie 'have to', a nie 'must', wypełnia luki w przyszłości i przeszłości, gdzie prawdziwe 'must' nie ma własnych form.
Kiedy używamy
- must — obowiązek narzucony przez samego mówiącego, jego przekonania lub wewnętrzne poczucie ważności (I must call her back, I promised.)
- have to — obowiązek wynikający z zewnętrznych reguł, praw, okoliczności lub cudzej władzy (Employees have to clock in by 9.)
- must — silne przypuszczenie logiczne wynikające z dowodów, nie z faktycznego obowiązku (Look at the queue — the film must be excellent.)
- have to w czasie przeszłym i przyszłym zastępuje brakujące formy 'must' (I had to leave early yesterday. / We'll have to reschedule.)
- W amerykańskim angielskim have to jest częstsze i bardziej neutralne nawet tam, gdzie BrE użyłoby must; w mowie potocznej AmE dominuje jeszcze bardziej swobodne have got to / gotta.
Kluczowe przykłady
must callhave to workmust be truehad to leave
Przykłady
I must remember to water the plants before we leave.
Muszę pamiętać, żeby podlać rośliny, zanim wyjedziemy.
All staff have to complete the safety training by Friday.
Cały personel musi ukończyć szkolenie BHP do piątku.
Given how quiet he's been, something must be wrong.
Sądząc po tym, jaki jest cichy, coś musi być nie tak.
We had to cancel the trip because of the storm.
Musieliśmy odwołać wycieczkę z powodu burzy.
You don't have to answer that, but I must ask.
Nie musisz na to odpowiadać, ale ja muszę zapytać.
mustn't / don't have to — zakaz a brak konieczności
mustn't vs. don't have to — prohibition vs. lack of necessity
Zasady
Logika: co właściwie neguje 'not'?Kluczem nie jest zapamiętanie dwóch osobnych 'znaczeń', lecz zauważenie, CO dokładnie neguje 'not' w każdej konstrukcji. Mustn't = must + not: przeczenie pada na CZASOWNIK GŁÓWNY, więc zdanie mówi 'masz obowiązek NIE robić czegoś' = zakaz. Don't have to = do + not + have to: przeczenie pada na sam operator 'do', czyli na sam OBOWIĄZEK, więc zdanie mówi 'nie masz obowiązku [robić czegoś]' = obowiązek zostaje anulowany, a czynność pozostaje jak najbardziej dozwolona.
Dlaczego akurat tak — składnia zdradza znaczenieTo rozróżnienie nie jest arbitralne — wynika wprost z gramatycznego statusu obu czasowników. 'Must' jest prawdziwym modalnym, więc 'not' dołącza się bezpośrednio do niego i semantycznie obejmuje to, co po nim następuje (samą czynność). 'Have to' jest czasownikiem zwykłym, wymagającym 'do' do zaprzeczenia, więc to właśnie operator 'do not' neguje sam FAKT posiadania obowiązku, zanim w ogóle dojdzie do czynności. Ta sama logika działa identycznie przy 'needn't', które zawsze znosi obowiązek (jak don't have to), nigdy nie tworzy zakazu (jak mustn't).
Needn't have done — zbędny wysiłekNeedn't have + bezokolicznik dokonany opisuje czynność, którą ktoś WYKONAŁ, choć — jak się później okazało — wcale nie musiał (We needn't have hurried — the shop was still open). To coś innego niż didn't have to, które mówi jedynie, że obowiązku nie było, bez informacji, czy czynność w ogóle miała miejsce.
Skala formalności i BrE/AmEMustn't brzmi dość stanowczo i formalnie — typowe dla regulaminów, znaków, oficjalnych poleceń (Passengers mustn't lean out of the window). W mowie potocznej, zwłaszcza amerykańskiej, zakaz częściej wyraża się przez can't (You can't smoke here) lub 'not allowed to', zostawiając mustn't bardziej oficjalnemu rejestrowi.
Kiedy używamy
- mustn't — coś jest zakazane, niedopuszczalne (You mustn't touch the exhibits.)
- don't have to / doesn't have to — obowiązek nie istnieje, czynność jest opcjonalna (You don't have to RSVP if you can't make it.)
- needn't działa dokładnie jak don't have to (brak konieczności), nigdy jak mustn't (zakaz)
- needn't have done — czynność zbędna, ale mimo to wykonana; kontrast z didn't have to (obowiązku po prostu nie było, o wykonaniu nic nie wiadomo)
- To jedna z najczęstszych pułapek dla Polaków, bo polskie 'nie musisz' i 'nie wolno ci' brzmią pozornie podobnie, a angielski wybiera dla nich dwie zupełnie różne konstrukcje różniące się zakresem przeczenia.
Kluczowe przykłady
mustn't smokedon't have to comeneedn't have done
Przykłady
Visitors mustn't feed the animals — it's strictly forbidden.
Zwiedzającym nie wolno karmić zwierząt — jest to surowo zabronione.
You don't have to come to the meeting if you're on leave.
Nie musisz przychodzić na spotkanie, jeśli jesteś na urlopie.
We needn't have rushed — the train was delayed anyway.
Nie musieliśmy się spieszyć — pociąg i tak miał opóźnienie.
Staff mustn't discuss client information outside the office.
Personel nie może omawiać informacji o klientach poza biurem.
You don't have to whisper, nobody's asleep.
Nie musisz szeptać, nikt nie śpi.
should / ought to — powinność i rada
should / ought to — advice and recommendation
Zasady
Rodowód: should jako przeszłość 'shall', ought jako przeszłość 'owe'Should to historyczna forma przeszła (a właściwie trybu łączącego) czasownika 'shall' (< staroang. sceal — 'być winnym, mieć obowiązek'; ten sam rdzeń co niemieckie sollen). Ought to jest jeszcze bardziej dosłowne: to zastygła forma przeszła czasownika 'owe' (agan — 'posiadać, być winnym') — 'you ought to call her' znaczy więc etymologicznie coś w rodzaju 'jesteś jej to winien/winna' — metafora moralnego DŁUGU, nie sztywnego nakazu.
Miejsce na kontinuum siły obowiązkuShould i ought to zajmują środek skali między czystą sugestią a twardym nakazem: must (przymus wewnętrzny) > have to (przymus zewnętrzny) > should/ought to (to, co byłoby słuszne lub rozsądne, choć nie jest wymagane) > could (jedna z możliwych opcji). Dlatego should brzmi naturalnie jako rada przyjaciela czy opinia oparta na logice sytuacji, a nie jako polecenie: 'nie musisz tego zrobić, ale byłoby dobrze/rozsądnie/sprawiedliwie'.
Should have done: żal, krytyka, chybione oczekiwanieShould + bezokolicznik dokonany przenosi radę w przeszłość, gdzie zwykle wyraża, że rzeczywistość rozminęła się z tym, co było słuszne: krytykę (You should have told me earlier), żal (I should have studied harder) lub zawiedzione oczekiwanie (The parcel should have arrived by now). W każdym wypadku zdanie niesie ukrytą presupozycję: rzecz słuszna lub oczekiwana NIE wydarzyła się.
Ought to — coraz rzadsze, ale z ważnym niuansemWe współczesnym angielskim ought to ustępuje miejsca should, zwłaszcza w pytaniach i przeczeniach (Ought we to leave? brzmi archaicznie; Should we leave? — naturalnie). Tam, gdzie się jeszcze pojawia, ought to bywa odczuwane jako nieco bardziej moralne i obiektywne, odwołujące się do ogólnie przyjętych zasad, podczas gdy should częściej wyraża osobistą opinię mówiącego.
Kiedy używamy
- Rady i sugestie oparte na osobistej opinii (You should try the new café.)
- Oczekiwania wynikające z logiki sytuacji, niekoniecznie pewność (The results should be ready by Monday.)
- Powinności moralne i społeczne normy (We ought to help those less fortunate.)
- Should have / ought to have + III forma — krytyka, żal lub zawiedzione oczekiwanie dotyczące przeszłości (You shouldn't have said that.)
- Should po if w formalnych zdaniach warunkowych sugeruje niewielkie prawdopodobieństwo (Should you need anything, just call.) — inwersja bez if brzmi jeszcze bardziej formalnie.
Kluczowe przykłady
should seeought to knowshould have toldshould you need
Przykłady
You should really back up your files before the update.
Naprawdę powinieneś zrobić kopię zapasową plików przed aktualizacją.
We ought to thank her properly for all the help.
Powinniśmy jej porządnie podziękować za całą pomoc.
You shouldn't have spent so much on the gift.
Nie powinieneś był wydawać tyle na prezent.
The train should be arriving any minute now.
Pociąg powinien przyjechać lada chwila.
Should you have any questions, feel free to contact us.
Gdyby pojawiły się jakieś pytania, proszę się z nami skontaktować.
may / might — przypuszczenie i pozwolenie
may / might — possibility and permission
Zasady
Rodowód: 'may' to dosłownie 'mieć moc/siłę'May pochodzi od staroangielskiego magan — 'mieć siłę, być zdolnym' — tego samego rdzenia co rzeczownik 'might' (potęga, moc) oraz archaiczne wyrażenie 'with might and main' (z całej siły). Zanim 'may' zaczęło znaczyć 'pozwolenie' czy 'przypuszczenie', oznaczało po prostu fizyczną MOC sprawczą — 'I may do X' brzmiało niegdyś jak 'mam siłę/moc, by zrobić X'. Współczesne 'can' przejęło rolę zdolności, a 'may' wyspecjalizowało się w stronę społecznej mocy (pozwolenie) i mocy zdarzeń (możliwość, że coś się stanie).
Permission jako 'udzielona moc'Formalne pozwolenie (May I leave early?) to bezpośrednia kontynuacja znaczenia 'mieć moc': ktoś obdarza cię 'mocą/prawem' do działania. Udzielanie lub odmawianie takiej 'mocy' to akt władzy, więc 'may' w tej funkcji brzmi grzecznie i oficjalnie (regulaminy: Guests may use the pool between 8am and 8pm) — w przeciwieństwie do neutralnego 'can', które w tej samej roli brzmi swobodniej i bardziej potocznie.
Might jako 'przeszłość' o zredukowanej silePodobnie jak could wobec can, might jest historyczną formą przeszłą 'may', ale w praktyce służy głównie jako wersja MNIEJ PEWNA teraźniejszego lub przyszłego przypuszczenia: 'may' sugeruje przypuszczenie na poziomie mniej więcej 50%, 'might' — nieco niższe, bardziej spekulatywne (It may rain ~ dość możliwe; It might rain ~ kto wie, ale nie wykluczone). To ta sama zasada 'oddalenie gramatyczne = oddalenie od pewności', którą widzimy przy could.
Might have done: możliwość, która nigdy się nie potwierdziłaMight + bezokolicznik dokonany opisuje możliwość dotyczącą przeszłości, nigdy niezweryfikowaną (She might have missed the bus — stąd się spóźniła, ale nie wiemy na pewno) — w przeciwieństwie do 'must have' (pewność) i 'can't have' (pewność przeciwna), 'might have' pozostaje w strefie czystej niepewności. W nieformalnym rejestrze bywa też wyrzutem za niewykorzystaną szansę (You might have warned me! — mogłeś był, a nie zrobiłeś tego — funkcjonalnie bliskie could have).
Kiedy używamy
- Formalne pozwolenie, często w regulaminach i oficjalnych komunikatach (Visitors may park in the designated area.)
- Przypuszczenie o średnim stopniu pewności — may nieco pewniejsze, might bardziej ostrożne i spekulatywne (She may be right. / She might be right, I suppose.)
- May I…? jako bardzo formalna prośba o pozwolenie, grzeczniejsza niż Can I…?
- Might as well pojawia się jako osobne, utrwalone wyrażenie sugestii 'skoro nie ma nic lepszego do zrobienia' — nie mylić ze zwykłym might.
- W mowie potocznej may w pytaniach o pozwolenie ustępuje miejsca can — may pozostaje domeną języka formalnego i pisanego.
Kluczowe przykłady
may I...?might rainmay be truemight have missed
Przykłady
Guests may check in from 2pm onwards.
Goście mogą się zameldować od godziny 14.
He might not admit it, but he was clearly nervous.
Może się do tego nie przyzna, ale wyraźnie się denerwował.
The negotiations may drag on for weeks.
Negocjacje mogą się ciągnąć tygodniami.
She might have forgotten — she's been so busy lately.
Mogła zapomnieć — ostatnio jest bardzo zajęta.
You might have mentioned the dress code!
Mogłeś był wspomnieć o dress code'zie!