📢 Say / tell / speak / talk
Wybierz element z listy, żeby zobaczyć zasady, kiedy się go używa, i przykłady.
Uzupełniasz lukę poprawną odpowiedzią — ta sama zasada oceny pisowni co przy słówkach (drobne literówki są tolerowane).
say i tell — dwa niezależne rdzenie, dwie niezależne gramatyki
say vs. tell — two ancient verbs, two ancient grammars
Zasady
Dwa rdzenie sprzed tysięcy lat, które nigdy się nie zlałyGdyby cofnąć się do wspólnego przodka wszystkich języków germańskich, sprzed narodzin samej angielszczyzny, okazałoby się, że 'say' i 'tell' nigdy nie były jednym słowem, które z czasem się rozdwoiło — to od samego początku dwa zupełnie odrębne czasowniki, niosące dwie różne idee. 'Say' wywodzi się z pragermańskiego rdzenia *sagjaną, oznaczającego mniej więcej 'wskazać, ujawnić, dać do zrozumienia poprzez mowę' — tego samego rdzenia, z którego staronordyckie 'saga' wzięło swoje znaczenie 'opowieść, to, co zostało powiedziane' (i które angielszczyzna zapożyczyła później wprost jako rzeczownik 'saga'). 'Tell' natomiast pochodzi z zupełnie innego rdzenia, *taljaną, który w praktyce znaczył 'liczyć, rachować, wymieniać po kolei' — dokładnie ten sam rdzeń, z którego wzięło się staroangielskie 'talu' (liczba, opowiadanie, rachunek) i które przetrwało do dziś w słowach 'tale' (opowieść — pierwotnie coś, co się 'wylicza' punkt po punkcie), 'teller' (urzędnik bankowy, który liczy pieniądze) czy zwrocie 'all told' (w sumie, licząc wszystko razem). Innymi słowy: 'say' od zawsze było czasownikiem UJAWNIANIA treści, a 'tell' czasownikiem WYLICZANIA jej komuś, punkt po punkcie, jak rachunek. Ta prastara różnica znaczeniowa — 'mówić coś' kontra 'wyliczyć coś komuś' — jest kluczem do zrozumienia, dlaczego oba czasowniki do dziś rządzą się zupełnie inną składnią, mimo że w tłumaczeniu na polski oba najczęściej oddajemy jako 'powiedzieć'.
Jak zanik przypadków zamienił znaczenie w twardą regułę gramatycznąW staroangielskim rzeczowniki i zaimki miały odmianę przez przypadki, więc zdanie w rodzaju 'On mi to powiedział' mogło jednoznacznie oznaczyć, kto jest odbiorcą informacji, samą końcówką zaimka w celowniku — bez żadnego przyimka. 'Tellan' od początku łączyło się właśnie z takim celownikowym odbiorcą (komuś) plus tym, co się wylicza (co) — dwa dopełnienia niesione przez jeden czasownik, bo przecież nie da się 'wyliczyć' czegoś w próżni, zawsze wylicza się KOMUŚ. 'Secgan' (przodek 'say') zaś w swojej najbardziej podstawowej postaci wymagało tylko treści wypowiedzi — odbiorca był informacją poboczną, którą można było dodać, ale nie trzeba było. Kiedy w środkowej angielszczyźnie system przypadków rozpadł się niemal doszczętnie, a szyk zdania i przyimki przejęły całą pracę, którą wcześniej wykonywały końcówki fleksyjne, ten sam prastary podział znaczeniowy musiał zostać przekuty na sztywną regułę pozycyjną. 'Tell' zachowało swój drugi, 'darmowy' dopełnieniowy slot na odbiorcę — dziś przyjmuje osobę bezpośrednio po sobie, bez żadnego przyimka (tell somebody something), bo semantycznie zawsze 'wylicza się' komuś. 'Say' takiego slotu nigdy nie miało — jeśli chcemy dodać odbiorcę, musimy go wprowadzić dodatkowym przyimkiem 'to', dokładnie tak, jak dodaje się dowolną inną frazę okolicznikową (say something to somebody). Zdanie 'He said me that...' jest błędem nie dlatego, że ktoś kiedyś arbitralnie tak postanowił, tylko dlatego, że 'say' po prostu nigdy w swojej tysiącletniej historii nie miało gramatycznego miejsca na bezpośrednie dopełnienie osobowe — ten slot od zawsze należał wyłącznie do 'tell'.
Model myślowy: wręczenie kontra wypowiedzenieNajprościej wyobrazić sobie 'tell' jako czasownik WRĘCZANIA — informacja jest pakunkiem, który mówiący fizycznie kładzie w rękach konkretnego adresata (tell HER the news — wręczam JEJ tę wiadomość), dlatego adresat jest gramatycznie tak samo obowiązkowy, jak odbiorca przy czasowniku 'dać' (give her a book). 'Say' natomiast to czasownik WYPOWIADANIA W PRZESTRZEŃ — mówiący produkuje dźwięki czy słowa, a to, czy ktoś akurat jest w pobliżu, by je odebrać, jest z gramatycznego punktu widzenia sprawą drugorzędną, dodatkową informacją, a nie rdzeniem czynności. Stąd 'say' swobodnie występuje zupełnie samo, bez żadnego wskazania adresata (She said nothing. / He just said, 'Wow.') i to właśnie 'say', a nie 'tell', wprowadza naturalnie cytat w cudzysłowie, bo cytat to czysta treść wypowiedzi, oderwana od pytania, komu została zaadresowana.
Przypadek brzegowy: kiedy 'tell' jednak wprowadza cytatReguła 'say wprowadza cytaty, tell nie' ma jednak swój wyjątek, i to wyjątek zupełnie logiczny w świetle modelu 'wręczenia'. Gdy cytowana wypowiedź jest poleceniem, instrukcją albo stanowczym stwierdzeniem skierowanym wprost do konkretnej osoby — a więc czymś, co rzeczywiście zostaje jej 'wręczone' jako komunikat do wykonania czy przyjęcia do wiadomości — 'tell' może poprzedzać bezpośredni cytat: '"Sit down and listen," he told her.' Byłoby to niemożliwe przy neutralnym opisie ('"It's raining," he told her' brzmi już wyraźnie mniej naturalnie niż z 'said'), bo zwykłe stwierdzenie faktu o pogodzie nie ma charakteru dyrektywy skierowanej wprost do adresatki. Innymi słowy: nawet w pozornym wyjątku ten sam prastary rdzeń znaczeniowy — 'tell' jako przekazanie czegoś konkretnej osobie do wykonania czy zapamiętania — pozostaje żywy i decyduje o gramatyczności zdania.
Kiedy używamy
- tell + osoba + that-clause / rzeczownik: He told me that he was leaving. — 'me' od razu po 'told', bez 'to', bo tell zawsze 'wylicza' coś komuś
- say + (to + osoba) + that-clause / cytat: He said that he was leaving. / He said to me, 'I'm leaving.' — odbiorca jest opcjonalny i wymaga 'to'
- say wprowadza domyślnie cytaty bezpośrednie; tell wprowadza cytat tylko wtedy, gdy jest to polecenie lub stanowcza dyrektywa do konkretnej osoby
- typowy błąd polskich uczących się: He said me that... ✗ — 'say' nigdy nie ma slotu na bezpośrednie dopełnienie osobowe; poprawnie: He told me that... ✓ lub He said to me that... ✓
Kluczowe przykłady
told me thatsaid thatsaid to mesaid me ✗sagataleteller
Przykłady
She told me the meeting had been cancelled.
Powiedziała mi, że spotkanie zostało odwołane.
He said the meeting had been cancelled, but he didn't say who'd cancelled it.
Powiedział, że spotkanie zostało odwołane, ale nie powiedział, kto je odwołał.
"I'm not coming," she said to her boss, without a hint of an apology in her voice.
"Nie przyjdę" — powiedziała do swojego szefa, bez cienia przeprosin w głosie.
"Sit down and listen carefully," the officer told the frightened passengers.
"Usiądźcie i słuchajcie uważnie" — powiedział przestraszonym pasażerom funkcjonariusz.
Tell your brother I called, would you?
Powiedz swojemu bratu, że dzwoniłem, dobrze?
Nobody told her the whole story, so she pieced it together herself, one rumour at a time.
Nikt nie opowiedział jej całej historii, więc sama poskładała ją sobie z plotek, kawałek po kawałku.
tell — żywa skamielina liczenia: prawda, czas i rozróżnienie
tell — the fossil of counting, still alive in truth, time and difference
Zasady
Jeden rdzeń, cztery pozornie niezwiązane znaczeniaSkoro 'tell' pochodzi od pragermańskiego *taljaną — 'liczyć, wyliczać, rachować' — to cała rodzina jego dzisiejszych, z pozoru odległych od siebie znaczeń daje się wyprowadzić z jednego, bardzo konkretnego obrazu: kogoś, kto skrupulatnie wylicza fakty jeden po drugim, jak księgowy przerzucający monety. 'Tell the truth' to dosłownie 'wyliczyć prawdziwe fakty' (w opozycji do 'tell a lie' — 'wyliczyć fakty fałszywe'), 'tell a story' to 'wyliczyć wydarzenia po kolei, w odpowiedniej kolejności' (dokładnie to samo znaczenie, co w rzeczowniku 'tale' — opowieści, która przecież ceni sobie kolejność zdarzeń bardziej niż jakikolwiek inny gatunek wypowiedzi), a 'tell the time' to nic innego jak 'odczytać liczbę godzin i minut na tarczy zegara' — czynność, która jest czystym liczeniem, bez żadnego elementu 'mówienia' komukolwiek. Gdy dziecko uczy się 'tell the time', nikomu nic nie mówi — po prostu poprawnie odlicza wskazania zegara.
'can tell' i 'tell apart' — rozróżnianie jako forma liczeniaTen sam rdzeń tłumaczy też, dlaczego 'tell' (najczęściej z 'can'/'could') oznacza 'rozpoznać, stwierdzić na pewno, odróżnić' — bo rozróżnienie dwóch rzeczy to w gruncie logiki dokładnie akt liczenia: żeby powiedzieć 'to są DWIE różne rzeczy, nie jedna', trzeba je najpierw policzyć osobno. 'I can't tell the twins apart' znaczy dosłownie 'nie potrafię policzyć bliźniaków jako dwóch odrębnych osób' — w mojej percepcji zlewają się w jedną. Ten sam mechanizm stoi za 'tell the difference' (wyliczyć, na czym polega różnica) i za przymiotnikowym rzeczownikiem złożonym 'telltale' — 'telltale sign' to dosłownie 'znak, który wylicza/zdradza prawdę', czyli znak mówiący sam za siebie, nie wymagający słów.
'say' nigdy nie zastępuje 'tell' w tych utrwalonych zwrotachPonieważ 'say' nigdy nie niosło w sobie znaczenia liczenia czy rachowania — było czystym 'wypowiadaniem w przestrzeń', o czym mowa w poprzednim temacie — nie może wejść w żaden z tych utrwalonych zwrotów: 'say the truth' czy 'say a story' są rażąco niepoprawne, mimo że intuicja polskiego ucznia, przyzwyczajonego do jednego czasownika 'powiedzieć' na wszystko, nieustannie kusi, by tak właśnie powiedzieć. Fraza musi zawierać 'tell', bo to właśnie ten czasownik, i tylko on, dźwiga w sobie ideę wyliczania faktów po kolei.
Skamieliny zawodowe i idiomatyczne: teller, fortune-teller, all toldTen sam prastary sens 'liczenia' przetrwał w całych rodzinach słów pochodnych, które na pierwszy rzut oka nie mają nic wspólnego z 'mówieniem'. 'Bank teller' to urzędnik, którego jedynym zadaniem jest liczyć pieniądze klientów — nie 'mówi' nic w sensie komunikacyjnym, tylko rachuje. 'Fortune-teller' (wróżka) 'wylicza' czyjąś przyszłość, jakby odczytywała ją z kart czy z linii dłoni punkt po punkcie. A idiomatyczne 'all told' ('w sumie, licząc wszystko razem' — There were, all told, fifty guests) to zwrot, w którym 'told' jest imiesłowem czasownika 'tell' użytym w jego najbardziej dosłownym, najstarszym znaczeniu: 'policzone'. Cała ta rodzina wyrażeń pokazuje, jak głęboko rdzeń liczenia wrósł w słownictwo, mimo że współczesny użytkownik angielskiego kojarzy 'tell' niemal wyłącznie z mówieniem.
Kiedy używamy
- tell the truth / a lie — mówić prawdę / kłamać: Always tell the truth, even when it's difficult.
- tell a story / a joke — opowiadać historię / dowcip: Grandpa loves telling stories about the war.
- tell the time — odczytywać godzinę z zegara: Can your daughter tell the time yet?
- can tell / tell apart / tell the difference — rozpoznać, odróżnić: I can't tell the twins apart; can you tell the difference between them?
- skamieniałe frazy z rdzenia liczenia: a bank teller, a fortune-teller, a telltale sign, all told
Kluczowe przykłady
tell the truthtell a storytell the timetell them aparttelltale signall told
Przykłady
I could tell (that) something was wrong from her voice before she'd said a single word.
Po jej głosie mogłem stwierdzić, że coś jest nie tak, zanim jeszcze zdążyła powiedzieć choć jedno słowo.
He's only five, but he can already tell the time on an old-fashioned clock face.
Ma tylko pięć lat, ale już potrafi odczytywać godzinę na tradycyjnej tarczy zegara.
The two brothers look so alike I can never tell them apart at family gatherings.
Bracia są tak podobni, że nigdy nie mogę ich rozróżnić na rodzinnych spotkaniach.
There was one telltale sign that gave the whole plan away: mud on his otherwise spotless shoes.
Był jeden zdradliwy znak, który zdradził cały plan: błoto na jego skądinąd nieskazitelnych butach.
All told, the renovation ended up costing three times the original estimate.
W sumie, licząc wszystko razem, remont skończył się kosztować trzy razy więcej niż pierwotny kosztorys.
She sat the children down and told them a bedtime story about a dragon who couldn't count past three.
Posadziła dzieci i opowiedziała im bajkę na dobranoc o smoku, który nie umiał liczyć dalej niż do trzech.
speak a talk — starożytny czasownik i średniowieczny przybysz
speak vs. talk — an ancient verb and a Middle English newcomer
Zasady
Zaginione 'r', które nigdy naprawdę nie zniknęło'Speak' ma rodowód sięgający pragermańskiego *sprekaną, obecnego już w staroangielskim jako 'sprecan' — z wyraźnym 'r' w środku, dokładnie tak, jak dziś wygląda niemieckie 'sprechen' czy niderlandzkie 'spreken'. W pewnym momencie wczesnego średniowiecza, w niektórych dialektach staroangielskiego (zwłaszcza zachodniosaksońskim, z którego wywodzi się większość dzisiejszego standardowego angielskiego), głoska 'r' przed spółgłoską wypadła z wymowy tego konkretnego czasownika — 'sprecan' stało się 'specan', a z czasem 'speak'. Nie był to proces, który dotknął całego języka: gdyby tak było, straciłybyśmy 'r' też w 'spring' czy 'sprout'. Zniknęło ono wybiórczo, tylko w tym jednym słowie i jego bezpośrednich pochodnych. A jednak 'r' nie zniknęło całkowicie z angielszczyzny — przetrwało tam, gdzie czasownik skamieniał w złożeniu, zanim zdążył stracić swoją głoskę: 'bespoke' (dosłownie 'wcześniej zamówiony/omówiony', dziś: uszyty na miarę) i 'spokesman/spokesperson' (osoba 'przemawiająca w czyimś imieniu') to żywe dowody na to, jak brzmiał ten czasownik, zanim dialekt zachodniosaksoński go ogolił z jednej spółgłoski.
'Talk' — nowicjusz w rodzinie czasowników mówieniaW przeciwieństwie do 'say', 'tell' i 'speak', które są czasownikami tak starymi, że towarzyszą angielszczyźnie od jej najwcześniejszych, staroangielskich zapisów, 'talk' to stosunkowo świeży przybysz — pierwsze poświadczone użycia pochodzą dopiero z około roku 1300, a więc z pełni okresu średnioangielskiego, kilkaset lat po tym, jak 'speccan', 'tellan' i 'secgan' były już w pełnym użyciu. Większość etymologów wywodzi 'talk' od średnioangielskiego rzeczownika/czasownika 'tale' (ten sam rdzeń liczenia, co w 'tell' — zobacz poprzedni temat) z dodaniem tzw. przyrostka frekwentatywnego -k, który w średniowiecznej angielszczyźnie oznaczał czynność powtarzaną, ciągnącą się, rozdrobnioną na wiele małych aktów — dokładnie ten sam wzorzec słowotwórczy widać w parze 'stalk' (skradać się, czynność rozciągnięta w czasie) od 'steal' (ukraść, czynność punktowa). Gdyby ta etymologia jest trafna, 'talk' oznaczałoby więc pierwotnie coś w rodzaju 'bez końca wyliczać sobie nawzajem drobne fakty' — czyli mniej więcej to, czym naprawdę jest swobodna, wielokrotna wymiana zdań między ludźmi, w przeciwieństwie do jednorazowego aktu 'powiedzenia' czegoś.
Model myślowy: rzutnik kontra rozmowa przy stole'Speak', jako czasownik starszy i przez wieki kojarzony z formalnymi, publicznymi, często religijnymi lub urzędowymi sytuacjami mówienia (kazania, przemówienia, oficjalne obwieszczenia), najlepiej wyobrazić sobie jako RZUTNIK — jedna osoba kieruje strumień słów w jedną stronę, ku słuchaczom, niezależnie od tego, czy odpowiedzą. Stąd 'speak' naturalnie łączy się z sytuacjami jednokierunkowymi: przemówieniem publicznym (speak at a conference), umiejętnością językową (speak three languages — sama zdolność do wytwarzania mowy, bez założenia dialogu), czy formalną rozmową telefoniczną (Could I speak to Mr Adams?). 'Talk' natomiast, jako czasownik od początku bliżej związany z codzienną, ludową wymianą zdań, lepiej wyobrazić sobie jako ROZMOWĘ PRZY STOLE — dwie lub więcej osób naprzemiennie przejmują głos, informacja płynie w obie strony, a sama czynność jest z natury swobodna i nieformalna (talk to a friend, have a talk, talk about the weekend).
Przyimek na językach: dlaczego 'speak English', a nigdy 'talk English'Skoro umiejętność językowa (znajomość gramatyki i słownictwa) jest z natury czymś, co jedna osoba WYTWARZA sama, niezależnie od tego, czy akurat rozmawia z kimkolwiek, angielszczyzna przypisała tę funkcję właśnie 'speak', a nie 'talk' — 'she speaks three languages' opisuje jej wewnętrzną zdolność produkowania mowy w tych językach, a nie żaden konkretny akt konwersacji. 'Talk English' jest niepoprawne z dokładnie tego samego powodu, dla którego niepoprawne byłoby 'have a conversation English' — 'talk' opisuje samą czynność wymiany zdań, a nie język, w jakim się ta wymiana odbywa; językiem trzeba by ją dopiero opisać przyimkiem (talk in English), a nie uczynić go bezpośrednim dopełnieniem czasownika.
Kiedy używamy
- Umiejętność językowa (zdolność, nie konkretna rozmowa): She speaks three languages fluently.
- Formalna sytuacja/przemówienie jednokierunkowe: The president will speak at the conference tomorrow.
- Swobodna, dwukierunkowa rozmowa: We talked for hours about our childhood.
- Rozmowa telefoniczna (oba możliwe, speak bardziej formalne i oficjalne): Could I speak to the manager, please?
- living fossils zachowanego 'r': bespoke suit, company spokesperson
Kluczowe przykłady
speak Englishspeak in publictalk to a friendhave a talkbespokespokesperson
Przykłady
He speaks four languages, including Japanese, though he rarely gets the chance to use all of them.
Mówi w czterech językach, w tym po japońsku, choć rzadko ma okazję używać ich wszystkich.
Could I speak to the manager, please? It's about the invoice from last month.
Czy mógłbym porozmawiać z kierownikiem? Chodzi o fakturę z zeszłego miesiąca.
We stayed up all night talking about our plans for the future, one cup of tea after another.
Nie spaliśmy całą noc, rozmawiając o naszych planach na przyszłość, jedna filiżanka herbaty po drugiej.
The tailor made him a bespoke suit — a word that literally preserves the 'r' English lost from 'speak' centuries ago.
Krawiec uszył mu garnitur na miarę — słowo 'bespoke' dosłownie zachowuje 'r', które angielski zgubił w czasowniku 'speak' wieki temu.
I need to talk to you about something important, but not here — somewhere quieter.
Muszę z tobą porozmawiać o czymś ważnym, ale nie tutaj — gdzieś ciszej.
The company's spokesperson refused to speak to journalists after the announcement.
Rzeczniczka firmy odmówiła rozmowy z dziennikarzami po tym ogłoszeniu.
przyimki i zwroty frazowe z czasownikami mówienia — formalna projekcja kontra nieformalna wymiana
prepositions and phrasal patterns with speech verbs — formal projection vs. informal exchange
Zasady
talk / speak to/with sb about sth — te same przyimki, inny odcieńOba czasowniki łączą się z osobą przez 'to' lub 'with' (przy czym 'with' jest nieco częstsze i bardziej naturalne w amerykańskiej angielszczyźnie, sugerując też odrobinę większą wzajemność niż jednokierunkowe 'to'), a z tematem rozmowy przez 'about'. Wybór między 'talk' a 'speak' w tej samej ramie składniowej wciąż niesie ślad ich odmiennej historii: 'I need to speak to you about your performance' brzmi poważnie, niemal jak zapowiedź nagany przełożonego — bo 'speak' wciąż dźwiga na sobie ciężar formalnego, jednostronnego zwracania się. 'I need to talk to you about your performance' brzmi łagodniej, bardziej jak zaproszenie do rozmowy niż do przesłuchania — bo 'talk' od zawsze zakładało wymianę, a nie monolog.
talk sb into/out of doing sth — nowicjusz specjalizuje się w negocjacjiTo właśnie 'talk', nigdy 'speak', tworzy frazę oznaczającą przekonanie kogoś do zmiany decyzji poprzez rozmowę (talk sb into doing sth) albo odwiedzenie kogoś od zamiaru (talk sb out of doing sth). Nie jest to przypadek: skoro 'talk' od samego początku niosło ideę wielokrotnej, naprzemiennej wymiany argumentów — a nie jednorazowego, autorytatywnego przekazu, jak 'speak' — to właśnie ono, a nie 'speak', wyewoluowało w kierunku znaczenia 'negocjować, przekonywać w dialogu'. 'Speak somebody into doing something' po prostu nie istnieje jako utrwalony wzorzec, bo kłóciłoby się z całą jednokierunkową naturą tego starszego czasownika.
speak up / speak out — dziedzictwo publicznego przemawiania'Speak up' (mówić głośniej; odważyć się zabrać głos w dyskusji, w której ktoś dotąd milczał) i 'speak out' (publicznie wyrazić sprzeciw lub krytykę, zwłaszcza wobec władzy czy niesprawiedliwości) to bezpośredni spadek po wiekach kojarzenia 'speak' z formalnym, publicznym zabieraniem głosu — mową w sensie oratorskim, a nie potoczną pogawędką. Kiedy dziennikarz pisze, że 'more employees are speaking out against unfair pay', wybiera właśnie 'speak', a nie 'talk', bo chodzi o świadomy, często odważny akt publicznego wystąpienia przeciw czemuś — dokładnie ten rodzaj mowy, z którym ten czasownik był związany od czasów staroangielskich kazań i królewskich obwieszczeń.
tell on somebody — potoczna skamielina z dziecięcego rejestruNieformalne 'tell on somebody' (poskarżyć na kogoś, wydać kogoś, zwykle w kontekście dzieci donoszących na siebie nawzajem nauczycielowi czy rodzicowi) to wyjątkowy przypadek, w którym rdzeń 'liczenia/wyliczania' faktów (zobacz temat 'tell — fixed patterns') zostaje skierowany przeciwko trzeciej osobie, nieobecnej w rozmowie — 'wylicza się' jej przewinienia komuś, kto ma władzę, by zareagować. Ten zwrot pozostał w dużej mierze zamknięty w rejestrze szkolnym i rodzinnym; w rozmowie dorosłych o poważniejszych sprawach naturalniejsze będzie 'report somebody' albo po prostu opisowe 'tell somebody what he'd done'.
Kiedy używamy
- talk/speak to/with sb about sth: I spoke to my tutor about the deadline. / I talked with my sister about the wedding.
- talk sb into/out of doing sth (nigdy speak): He talked her out of quitting her job.
- speak up — mówić głośniej / zabrać głos: Could you speak up? I can't hear you from the back.
- speak out (against sth) — publicznie się sprzeciwić: More employees are speaking out against unfair pay.
- tell on sb (potoczne, głównie dziecięce) — poskarżyć na kogoś: She told on her brother for breaking the vase.
Kluczowe przykłady
talk to sb abouttalk sb into doingspeak upspeak out againsttell on sb
Przykłady
I'll speak to the landlord about the broken heater — this can't wait until next week.
Porozmawiam z właścicielem o zepsutym grzejniku — to nie może czekać do przyszłego tygodnia.
My colleagues talked me into joining the running club, and I'm secretly glad they did.
Koledzy z pracy namówili mnie, żebym dołączył do klubu biegowego, i po cichu się z tego cieszę.
Please speak up — the people at the back of the hall can't hear a word you're saying.
Proszę mówić głośniej — osoby z tyłu sali nie słyszą ani słowa z tego, co pan mówi.
Several former employees have spoken out about the company's practices, despite the risk to their careers.
Kilku byłych pracowników publicznie skrytykowało praktyki firmy, mimo ryzyka dla własnej kariery.
He tried to talk her out of resigning, but her mind was already made up.
Próbował odwieść ją od rezygnacji, ale ona już podjęła decyzję.
Their little brother told on them the moment their parents walked through the door.
Ich młodszy brat naskarżył na nich, gdy tylko rodzice weszli przez drzwi.